Miastenia – powikłania

Specyfiką miastenii jest patologiczne zmęczenie mięśni, które występuje po wysiłku fizycznym. Osłabienie mięśni różni się od konwencjonalnego niedowładem w powtarzaniu ruchów stereotypowych, czasami w sposób gwałtowny wzrasta a chory może osiągnąć określony stopień niedowładu lub całkowity paraliż.

miastenia

Choroba występuje najczęściej u osób w wieku 20-30 lat. Kobiety cierpią w 2 razy częściej niż mężczyźni. W zależności od lokalizacji objawów klinicznych miastenii dotyczy mięśni ocznych, mięśni języka, krtani oraz przybiera formy uogólnione – o porażając mięśnie twarzy, szyi, tułowia i kończyn. Około 70% pacjentów z chorobą rozwija zaburzeniami ruchowe.

Ciężkie powikłania miastenii to kryzysy, które charakteryzują się występowaniem zaburzeń w oddychaniu i połykaniu. Znany jest tzw. zespół miasteniczny i przełom cholinergiczny. W takich przypadkach bezpośrednio należy podawać dożylnie Neostygmina 1,2 ml 0,05% roztworu w 20 ml 40% roztworu glukozy lub domięśniowo ubretid – 1 ml (0,5 mg).

Zapoznaj się tutaj –> z metodami leczenia miestenii, oraz radzeniem sobie z objawami.

Pamiętaj, że postępującą słabość mięśni  zagraża życiu poprzez zmiany oddychania które można zaobserwować u wielu chorych, pomimo wprowadzenia optymalnej dawki neostygminy. Wskazane jest również stosowanie plazmaferezy.

Objawy kliniczne kryzysu cholinergicznego są to drżenie mięśni, drgawki, bradykardia, ślinotok, pocenie się, bóle brzucha, lęk przed śmiercią, osłupienie. Główną metodą leczenia kryzysu cholinergicznego  jest zastosowanie środków antycholinesterazowych, siarczanu atropiny – 0,5-1 ml 0,1% roztworu dożylnie lub podskórnie. W ciężkich przypadkach przepisuje się cholinesterazę – 1 ml roztworu 15% domięśniowo.
Zespół miasteniczny – zgodnie z objawami klinicznymi, przypomina obraz miastenii, ale różni się od niej rodzajem zaburzeń transmisji synaptycznej, swoistością obrazu klinicznego.

Miasteniczny zespół można podzielić na kilka grup:

– związany z zaburzeniami uwalniania acetylocholiny z połączeń (w raka oskrzeli, nadczynność tarczycy);
– związane z tworzeniem się zaburzeń wydzielania acetylocholiny w obecności uszkodzeń neuronu ruchowego obwodowego;
– ze względu na szybkie zablokowanie transmisji nerwowo-mięśniowej związanej z wrodzonym zaburzeniem nerwowo-mięśniowym;
– na tle guza i procesów zapalnych o lokalizacji macierzystych (obrzęk pnia mózgu).

Najczęstszym zespołem miastenicznym jest zespół Lamberta-Eatona, który jest określony jako rak oskrzeli oraz rak żołądka i jelita grubego.

Zespół miastenicznego może poprzedzać objawy kliniczne raka. Występują osłabienie mięśni, zanik odruchów głębokich, patologiczne zmęczenie. Mięśnie twarzy rzadko są naruszone.