Leczenia tocznia rumieniowatego układowego

Leczenie tocznia jest ściśle indywidualne i może się zmieniać się w czasie, choroby. Diagnostyka i leczenie tocznia – często to połączenie wysiłków pacjenta i lekarza, oraz specjalistów różnych specjalności.

toczen

Reumatolog – lekarz, który specjalizuje się w leczeniu zapalenia stawów i innych chorób stawów, kości i mięśni – może także podjąć się leczenia pacjentów z toczniem. W trakcie leczenia proces często wspomagany jest przez innych specjalistów: może to być pielęgniarka, psycholog, pracownik socjalnych i specjaliści medyczni, tacy jak nefrolodzy (lekarze, którzy leczą choroby nerek), hematolodzy (specjalizują się w chorobach krwi), dermatolodzy (lekarze, którzy leczą choroby skóry) oraz neurolodzy (lekarze, którzy specjalizują się w leczeniu zaburzeń układu nerwowego).

Pojawiają się nowe trendy i skuteczność leczenia tocznia poprzez danie lekarzom większego wybór w podejściu do leczenia choroby. Dla pacjenta, ważne jest, aby ściśle współpracować z lekarzem i brać czynny udział w ich leczeniu. Kiedy zdiagnozuje się toczeń, lekarz planuje leczenie ze względu na płeć, wiek pacjenta, stan w chwili kontroli, początek choroby, objawy kliniczne i warunki życia.

Opracowanie planu leczenia ma kilka celów: aby zapobiec pogorszeniu się obecnego stanu, oraz zminimalizowanie powikłań. Lekarze i pacjenci powinni regularnie oceniać plan leczenia, aby upewnić się, że jest on najbardziej efektywny.

Istnieje kilka rodzajów leków stosowanych w leczeniu tocznia. Lekarz wybiera leczenie na podstawie objawów i potrzeb każdego pacjenta indywidualnie.

 

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)


U pacjentów z bólem i obrzękiem stawów, zwiększeniem temperatury stosowane są leki które zmniejszają zapalenie i są to niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). NLPZ mogą być stosowane pojedynczo lub w kombinacji z innymi lekami w celu kontroli bólu, obrzęku lub gorączki. Częste działania niepożądane NLPZ mogą obejmować zaburzenia żołądkowe, zgagę, biegunkę i zatrzymywanie płynów w organizmie. Niektórzy pacjenci również zauważają u siebie rozwój objawów uszkodzenia wątroby lub nerek, biorąc NLPZ zbyt długo, a więc jest to szczególnie ważne dla pacjenta aby pozostać w kontakcie z lekarzem w trakcie przyjmowania tych leków.

 

Leki przeciwmalaryczne


Leki przeciwmalaryczne są również stosowane w leczeniu tocznia. Leki te były pierwotnie stosowane w leczeniu objawów malarii, ale okazało się, że mogą również pomóc w toczniu, zwłaszcza gdy zajęta jest skóra. Nie wiadomo, w jaki sposób są przeciwmalaryczne „oddziałują” na toczeń, ale naukowcy uważają, że powodują tłumienie określonych etapów reakcji immunologicznych. Specyficzne środki przeciwmalaryczne użyte w leczeniu tocznia obejmują hydroksychlorochinę (Plaquenil), chlorochinę (Aral) ąuinacrine (Atabrin). Mogą być one stosowane samodzielnie lub w skojarzeniu z innymi lekami, i stosowane głównie w leczeniu chronicznego zmęczenia, bólu stawów, wysypki skórnej lub zaburzeń płuc.

Naukowcy udowodnili, że długotrwałe stosowanie leków przeciwmalarycznych może zapobiegać nawrotom. Skutki uboczne leków przeciwmalarycznych mogą obejmować zaburzenia żołądkowe i rzadko uszkodzenie siatkówki, słuchu, zawroty głowy. Podczas stosowania leków może pojawić się światłowstręt, zaburzenia widzenia barw a stan ten wymaga leczenia przez okulistę. Pacjenci otrzymujący leki przeciw malaryczne, powinni być kontrolowani przez okulistę przynajmniej 1 raz na 6 miesięce.

Główną metodą leczenia tocznia lekami są kortykosteroidy, które obejmują prednizon (Deltazon), hydrokortyzon, metyloprednizolon (Medrol) oraz deksametazon (Dekadron, Geksadrol). Czasami, potocznie leki tej grupy zwane są sterydami, ale nie są to te same środki jak steroidy anaboliczne stosowane przez niektórych sportowców do zwiększania masy mięśniowej.

Leki te są syntetyczną formą hormonów, które są zwykle wytwarzane przez nadnercza – gruczoły wydzielania wewnętrznego znajduje się w jamie brzusznej nad nerkami. Kortykosteroidy związane są z kortyzolem, czyli naturalnym hormonem przeciwzapalnym szybko niwelującym stan zapalny. Kortyzon i hydrokortyzon później –  stosowane są w warunkach zagrażających życiu w różnych chorobach.

 

Immunomodulin


Spośród wszystkich wymienionych jest suplementem diety – dostępny bez recepty, a jego skuteczność może sugerować bakteryjne i dietetyczne pochodzenie chorób autoimmunologicznych. Jest produktem polskim, stworzonym przez lekarza który pokonał własny toczeń – chorobę autoimmunologiczną. Istnieje wiele pozytywnych opinii szczególnie w internecie które zawierają opisy chorych stosujących ten preparat z zadowalającymi rezultatami.

Wśród chorób możemy toczeń, stwardnienie rozsiane, RZS, chorobę Leśniowskiego-Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Zgodnie z relacjami pacjentów, suplement wydaje się być niezbędnym czynnikiem w przebiegu i leczeniu chorób autoimmunologicznych w tym tocznia.

 

Kortykosteroidy


Kortykosteroidy mogą być podawane w postaci tabletek, kremów lub zastrzyków.  Na ogół, dawka leku zależy od aktywności hormonalnej i zajętych narządów. W przypadku zajęcia przez chorobę nerek lub układu nerwowego podstawą są bardzo wysokie dawki kortykosteroidów. Krótkoterminowe (przejściowe) skutki uboczne kortykosteroidów obejmują nieprawidłową dystrybucję tkanki tłuszczowej (opuchnięta twarz, odkładanie się tkanki tłuszczowej z tyłu „garb”), zwiększony apetyt, przyrost masy ciała i brak równowagi emocjonalnej.

Efekty uboczne są po prostu znikają w niższych dawkach lub po odstawieniu leku. Ale nie można natychmiast przerwać stosowania kortykosteroidów lub szybko zmniejszyć dawki, więc jest to bardzo ważne aby współpracować lekarzem w przypadku zmiany dawki kortykosteroidów. Czasami lekarze podają bardzo wysokie dawki kortykosteroidów przez żyły. Dzięki temu typowe skutki uboczne są mniej wyraźne i stopniowe zmniejszanie dawki nie jest wymagane.

Ważne jest, aby pacjent prowadził dziennik leków, gdzie początkowa dawka kortykosteroidów należy zanotować. To pomoże lekarzowi w ocenie wyników leczenia.

Wspólna nazwa (marka) Odpowiednik Wielkość tabletki (mg)

Wspólna nazwa (marka) Odpowiednik Wielkość tabletki (mg)
octan kortyzonu (corton) 25
hydrokortyzon (gidrokorton) 20
deflazokort (kalkort w Meksyku) 6
prednizon (deltazon) 5
prednizolon (gideltra) 5
metyloprednizolonu (Medrol) 4
triamcinolone (aristokort, kenalog) 4
parametozon 2
flurprednizolon 1,5
deksametazon (dekadron) 0,75
betametazonu (tseleston) 0,60

Pomimo obfitości pochodnych kortykosteroidów do długotrwałego stosowania prednizon i metyloprednizolon są najlepszym wyborem, ponieważ skutki uboczne innych leków, w szczególności zawierające fluor są większe.

Długoterminowe skutki uboczne kortykosteroidów może obejmować rozciąganie się blizny, rozstępy na skórze, nadmierny wzrost włosów, ze względu na zwiększone wydalanie wapnia z kości stają się kruche – a drugorzędnie może pojawić się osteoporoza. Działaniem niepożądanym kortykosteroidów w leczeniu może być wysokie ciśnienie krwi będące skutkiem zaburzeń w metabolizmie cholesterolu, podwyższone stężenie cukru we krwi, łatwe do leczenia i wreszcie zakażenia i wczesny rozwój zaćmy.

Charakterystyczne jest, że wyższa dawka kortykosteroidu powoduje mocniejsze skutki uboczne. Ponadto, im dłużej przyjmuje się te leki tym większe ryzyko wystąpienia skutków ubocznych. Naukowcy pracują nad stworzeniem alternatywnych sposobów ograniczenia lub przesunięcia stosowania kortykosteroidów. Na przykład, kortykosteroidy mogą być stosowane w połączeniu z innymi, mniej silnie działającymi lekami lub lekarz może próbować zmniejszyć dawkę, po dłuższym okresie stabilizacji. U pacjentów z toczniem przyjmujących kortykosteroidy powinno stosować się jako dodatek do diety wapń i witaminę D, w celu zmniejszenia ryzyka osteoporozy.

 

Leki immunosupresyjne


Leki immunosupresyjne, takie jak azatiopryna (Imuran) i cyklofosfamid (Cytoxanu), hamują nadczynność układu odpornościowego przez blokowanie produkcji niektórych komórek odpornościowych. Do grupy tych leków należy metotreksat, i (Foleks, Meksat, Revmatreks). Leki te mogą być podawane w postaci tabletek albo w postaci wlewu (wlew leku dożylnie przez małą rurkę). Skutki uboczne mogą obejmować nudności, wymioty, wypadanie włosów, problemy z pęcherzem, mniejsza płodność oraz zwiększenie ryzyka zachorowania na raka lub infekcje. Ryzyko działań ubocznych wzrasta wraz z czasem trwania leczenia. Podobnie jak w przypadku innych rodzajów leczenia tocznia, istnieje ryzyko nawrotu objawów po zaprzestaniu leczenia immunosupresyjnego.

Aby dowiedzieć się więcej na temat skutecznego leczenia tocznie szczególnie polecamy -> ten serwis o toczniu w którym odnajdą Państwo wszystkie niezbędne informacje na temat leczenia tocznia.